Mijn ervaring

In 2016 liep ik van Utrecht naar Santiago de Compostela . Onderweg nam ik mensen mee.

Lees hieronder hoe ik mijn hart volgde - te hard ging - en de connectie met mijn hart hierdoor weer kwijtraakte. Om vervolgens in Nederland weer écht te landen en me verrijkt te voelen met grootse levenslessen.

De ingeving

Het is zomervakantie. Juli 2015. Ik heb nog geen plan, zit ziek thuis en het enige wat ik wil is een vakantie in de natuur. Reizen. Beweging. Mijn huisgenoot oppert terloops: ‘is de camino niet iets voor jou?’. Nog geen week later zit ik met mijn spiksplinternieuwe wandelschoenen in het vliegtuig naar Spanje.

Ik start mijn tocht in Saint Jean Pied de Port, nog onwetend dat deze reis een belangrijk keerpunt in mijn leven gaat zijn. De eerste dagen razen honderden gedachten door mijn hoofd. Over mijn werk waar ik geen voldoening in vind. Mijn ‘mislukte’ liefdesleven. Hoe ik het voor elkaar krijg om het altijd zo druk te hebben. Ik droom over een toekomst waarin alles van een leien dakje gaat. En ondertussen zie ik vrij weinig van de omgeving en doe ik hard mijn best om medepelgrims te vermijden. Laat me met rust, ik wil alleen zijn.

 

Na een aantal dagen verdwijnen de onrustige gedachten steeds meer naar de achtergrond. Ik zie waar ik loop. Ik laat mijn wandelgids onderin mijn tas zitten. Ik stop wanneer ik wil stoppen en loop wanneer ik wil lopen. Ik overnacht op plekken waar het goed voelt. Ik maak contact met de mensen die ik tegen kom. Ik lach om een koe. Ik voel ruimte ontstaan. Ruimte om te voelen in plaats van denken. Jeetje - wat een bevrijding!

 

In deze ruimte ontstaat ineens een idee. Uit de lucht komt het vallen. Ik wil mensen mee nemen op de camino. Mensen die kunnen aan- en afhaken op bepaalde plekken. Samen met de natuur help ik hen om in contact te komen met zichzelf. Loslaten van controle. Uit de gedachten en naar het gevoel. Loskomen van angsten en beperkende overtuigingen. Om te ontdekken waar zij naar verlangen en wat zij écht willen. De vrijheid en het vertrouwen wat ik nu zo sterk ervaar, dat gun ik iedereen. En wetende dat niet iedereen dit alleen aandurft, ik loop met je mee.. Loop met mij!

 

de aanloop

Terug thuis verval ik vrijwel direct in oude patronen. Mijn werk is stressvol en kost veel energie en m’n sociale leven blijft net zo overweldigend druk als voorheen. Weinig ruimte voor mezelf. Het loop-plan raakt op de achtergrond. Ik ben regelmatig ziek, meer dan ooit, zo ook met kerst. ‘Wat gaat hier mis?’, vraag ik mezelf. Opeens voel ik heel helder wat mijn lichaam me al maanden probeert te vertellen. Ik negeer een belangrijk verlangen. Een roeping. Dit plan, waar ik nota bene al een naam voor heb, snakt ernaar om geleefd te worden. Ik voel dat ik geen andere keuze meer heb. Actie!


In de avond- en weekenduren werk ik mijn plan uit. Pittig, maar het geeft me voldoening. Het voelt alsof ik in een spagaat sta. Met één been in een hectische baan vol activiteiten waar ik de balen van heb. Het ander been in het project waarbij ik mijn hart volg en doe wat me blij maakt. Ik leef een roerige tijd; ik verhuis van kat naar kat (ik pas op katten in huizen van mensen die op vakantie zijn om geen woonkosten te hebben), maak ondertussen tripjes naar m’n vriend in Zwitserland (de camino bracht mij niet alleen dit werk-idee..) en werk me het vuur uit de sloffen. Ik raak in een hyperfocus en voel me gedragen door een krachtig impuls van binnen.

 

op pad!

17 juli 2016. Een kop koffie en taart met familie en vrienden op een terras in Utrecht en ik vertrek. Wat is het heerlijk om alleen op pad te zijn met m’n rugzak. Direct voel ik weer die vrijheid. Ik ben alleen maar buiten, neem pauzes wanneer ik daar zin in heb en kampeer bij een boer in zijn boomgaard. Toch komt al gauw wat angst om de hoek kijken. Over een week staat de eerste deelnemer klaar in België; hoe ga ik het eigenlijk aanpakken? Help, ik ben nog niet klaar en ik heb nog wat tijd met mezelf nodig. Ik wil nog veel langer uitrusten na dit hectische jaar..!

 

Ondanks mijn niet-klaar voelen, verloopt deze eerste wandelweek wonderbaarlijk goed. Ik heb weinig voorbereid dus ik moet wel loslaten. Ik dein mee met wat er bij de deelnemer gebeurt en speel in op wat de omgeving aan ons voorlegt. Verdwalen, op gekke plekke slapen (in een theater, het bezemhok van de supermarkt, de tuin van een café), door de stromende regen lopen met natte sokken: dit zijn de situaties die ons mooie levenslessen aanreiken. Ik ervaar euforische momenten: ik loop in de natuur, mijn nieuwe ‘werkplek’, en voel dat er dingen gebeuren bij mijn deelnemer. Yes! De deelneemster geeft aan dat ze blij en verrijkt naar huis gaat en ik voel me tevreden. Even later stel ik mezelf de vraag: ‘Heb ik eigenlijk wel hard genoeg gewerkt? Dit was zo ontspannen en leuk! Moet ik niet wat meer doen?’. Ai…

 

onderbreken

Tien weken, drie landen en zes deelnemers verder. Ik loop met mijn laatste deelnemer door Spanje. Onderweg komen we een Ierse jongeman en Spaanse jongedame tegen. We raken aan de praat. Mijn deelnemer heeft een goede klik met de Ier en loopt een stuk samen met hem op. Even later drinken we met z’n vieren wat op een terras. Het is hartstikke gezellig en we hebben interessante gesprekken.

 

Desalniettemin voel ik stress opkomen. Mijn deelnemer heeft nog geen antwoord op zijn vraag. Ik word onzeker, ik ben hier toch ‘de psycholoog’ in het verhaal? Ik ben bang dat ik hem niet kan helpen, bang dat ik faal. Ik denk dat ik harder moet werken.

 

Na het drankje zeg ik tegen mijn deelnemer ‘laten we met z’n tweeën verder lopen zodat we jouw proces niet te veel onderbreken’. We nemen afscheid van onze nieuwe vrienden en lopen samen verder.

 

Slik. ‘Onderbreken’. Wie is hier nu aan het onderbreken? Wat vecht ik hier tegen de stroom van het leven en de camino-magie. Wat probeer ik hier te sturen. En wat een contrast met die eerste week. Wat gebeurt hier?

 

Daar op dat terras in Spanje, hoe gaat het eigenlijk met me? Ik ben moe, knettermoe. Ik leef al 9 maanden zonder huis en slaap al ruim 3 maanden elke nacht ergens anders. Ik ben aan een doldwaas project begonnen na een nog doldwazer jaar. Ik weet niet of ik vanavond in een fijn bed kan slapen en of ik genoeg ruimte kan vinden om even met mezelf te zijn. Ik wil dat deze deelnemer met een voldaan en rijk gevoel naar huis gaat en voel me (veel te) verantwoordelijk. Ik denk ik daar heel hard voor moet werken. Ik voel dat er van alles gebeurt in mij maar focus mij op de deelnemer en heb de ruimte niet om mijn eigen ervaringen en inzichten te verwerken. Ik denk altijd dat ik een sterke vrouw ben die alles aan kan maar nu wil ik eigenlijk alleen maar huilen en iemand die mij troost...

 

let's go pilgrim, you are sexy!

Zo volgde ik mijn hart en zette een prachtig project op. En ging ik onderweg veel te hard waardoor ik de verbinding met mezelf toch weer kwijtraakte. Mijn intuïtie negeerde ik. Want natuurlijk gaf mijn lijf al ver voor vertrek aan dat ik meer rust en ruimte voor mezelf nodig had. En natuurlijk kreeg ik het benauwd toen ik een globale planning moest maken voor deze reis.

 

De camino is zó geschikt om los te laten. De omstandigheden die ik gecreëerd heb met dit project, maakten dat echter knap lastig. Daarnaast had mijn 'onzekere ik' het idee dat ik heel hard moest werken, terwijl het juist zo nodig is om achterover te leunen. Mijn talent is gewoon aanwezig in mij, daar hoef ik niets voor te doen. De natuur, het bewegen en de ontmoetingen onderweg doen het verdere werk wel. Juist op de camino heb ik ervaren dat dat genoeg is. Wat je nodig hebt, zit al in je en komt naar je toe.

 

In een van de laatste weken loop ik langs een groen bushokje met daarop in grote gele letters gekalkt: ‘let’s go pilgrim, you are sexy’. Oh yeah. Tien meter verderop zie ik een geit middenin een grasveld op een blok hout staan. Zichzelf op een voetstuk plaatsend. Grote glimlach. Een paar uur later wil mijn vriend een mandarijn naar me gooien vanaf een flinke afstand. Ik zeg tegen mezelf ‘deze vang ik’ en BAM ik vang de mandarijn vol overtuiging (en echt, op indrukwekkende wijze). Ik voel grootse trots en blijheid in deze kleine situatie. Het universum vertelt mij hier: vertrouw op jezelf Wiets. Je hoeft niet zo hard te werken, je bent al goed genoeg!

 

de échte camino start na Santiago

En zo kwam ik thuis van een intense reis met een groots gebrek aan ruimte voor mezelf en lukte het me niet om écht te landen. Te veel inzichten kwamen tegelijk binnen. Ook thuis lukte het me niet om de ruimte te nemen die ik nodig had. Het werd een grote chaos in mij en zelfs ademen ging niet meer soepel en als vanzelf.

 

Ik was overspannen. Het heeft een aardige tijd geduurd voordat ik dit kon en wilde erkennen.


Wat ben ik hard op mijn bek gegaan. En wat had ik dit blijkbaar nodig. Die softe valletjes en subtiele hints nam ik nooit zo serieus. Dit moment, waarop ik mag leren dat alles zijn eigen tijd en ritme heeft, moest een keer komen. Ik mag stap voor stap, het hoeft niet zo snel en hard. Wat een opluchting..!

 

Ik ben inmiddels al een hele poos terug en nog steeds vallen er kwartjes. Ik voel dat er grootse dingen in mij veranderd zijn, levenslessen die langzaam indalen. Een (nog steeds voortdurende) transformatie naar mijn essentie, naar de Wietske die ik van nature ben. Ik ben niet wat ik doe, maar ik bén. Vanuit daar mag ik doen. Het gaat er niet alleen om dát ik mijn hart volg, maar ook hóe ik dit doe. Ik leer nauw te luisteren naar wat mijn lijf me te vertellen heeft. En besef me dat ik dit heel (heel heel heel) serieus moet nemen. 

 

Wat klinkt dit lekker wijs hè, allemaal. Maar ik maak nog regelmatig 'fouten' en neem verkeerde afslagen. Wel probeer ik hier wat milder naar te kijken en te blijven zien welke volgende, kloppende stap ik wil nemen.

 

de volgende stap

Dit project heeft mij een enorme spiegel voor gehouden. Het heeft mij doen inzien wat mijn krachten en valkuilen zijn. Waardoor ik nu beter zie wat ik wil en kan brengen aan de ander, maar vooral ook wat ik zelf nodig heb hierin. Ik wil doorgaan met dit heerlijke mensenwerk, het liefst in de natuur. De omstandigheden mogen wel wat anders dan deze eerste keer. Met meer ruimte en zorg voor mezelf en vanuit een wat rustigere thuisbasis (!). Zodat ik niet de strenge versie van mezelf word die gezellige ontmoetingen onderbreekt, maar de vertrouwensvolle pure Wiets die samen met iemand alles kan ontvangen wat zich aandient. In volle overgave en vertrouwen. Ik heb er zin in!